Poznati građani opštine Bačka Palanka – Radovan Zavišić

U sećanjima svojih kolega ostao je upamćen kao skroman, pristojan i drag kolega, a učenici ga pamte kao jednog od najstručnijih profesora tog vremena

699

Radovan Zavišić je rođen 1915. godine u Somboru. Radovanovo odrastanje u jednoj tipičnoj građanskoj porodici, kao i brojna poznanstva od ranog detinjstva uticala su na njegovo obrazovanje i dalje intelektualno oblikovanje.


Nakon završene osnovne škole u Staroj Palanci 1926. godine, maturirao je Mušku realnu gimnaziju Kralja Aleksandra I u Novom Sadu, kao učenik VIII b 1932. godine. U cilju da nastavi porodičnu tradiciju, Radovan nakon srednje škole upisuje Pravni falultet u Beogradu.

Studiranje prava morao je na kratko da prekine zbog obaveznog služenja vojnog roka u vojsci Kraljevine Jugoslavije. Vojni rok odslužio je u periodu od kraja 1937. do početka 1939. godine u Bitolju. U vojsci je služio pri vojnom sudu, uzdigavši se do čina đaka narednika.

Doktorske studije prava nastavlja u Pečuju. Njegove studije bile su ponovo prekinute ulaskom Kraljevine Jugoslavije u Drugi svetski rat i okupacijom. Kao vojno sposoban vojnik, ponovo je podlegao mobilizaciji 1942. godine u mađarsku okupacionu vojsku.

I pored ponovnog prekida njegovih studija, Radovan uspeva da uspešno odbrani svoju doktorsku disertaciju 1943. godine. Ubrzo po njegovom povratku kući, Bačka Palanka je oslobođena 20. oktobra 1944., a on ponovo mobilisan, ovog puta u Jugoslovensku armiju. Kao visokoobrazovani borac raspoređen je u komandu VI vojvođanske brigade u kojoj ostaje do kraja rata.

Po završetku rata vratio se u Bačku Palanku i oženio svoju veliku ljubav, Marijom Nikolić Zavišić, profesoricom Srpskog jezika iz Vukovara. Povratak za njega značilo je suočavanje sa sa nizom problema. Uspostavom nove posleratne socijalističke vlasti, postao je nepodoban za novi režim iz više razloga. Pripadao je „buržujsko-građanskoj“ porodici koja je svoj ugled izgradila za vreme Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca i Jugoslavije, a takođe je služio mađarsku okupacionu vojsku. Iz ovih razloga Radovan punih osam godina nakon Drugog svetskog rata nije mogao da nađe posao.

Slobodno vreme koje je imao na raspolaganju posvetio je stranim jezicima. U školi je učio nemački, francuski, latinski i mađarski, a sam je iz hobija naučio slovački, romski i italijanski jezik. Odlučio je da svoje znanje iz jezika stavi na korist društvu i tokom 1949. godine priključio se Udruženju prevodilaca Srbije. Kao njihov član preveo je iste godine sa francuskog na srpsko-hrvatski jezik roman Žila Verna „Put oko sveta za 80 dana“.

Radovanov prevod ovog romana na srpski jezik doživeo je do danas još 15 izdanja. Niko nakon njega nije ponovo prevodio ovaj roman na srpski ili hrvatski jezik.

Posao profesora francuskog jezika dobija u bačkopalanačkoj osnovnoj školi „Petar Drapšin“ 1954. godine. Zaposlenje u srednjoj stručnoj ekonomskoj školi „Dr Radivoj Uvalić“ dobija 1.9.1960 godine. Predaje pravo, javnu upravu i ekonomiju preduzeća. Bio je član školskog odbora, razredni starešina odeljenjima I-IV 1 generacija i dugogodišnji zamenik direktora. Godine 1962. dobija posao i u bačkopalanačkoj gimnaziji „20 oktobar“.

U Gimnaziji učenicima je predavao latinski, francuski i državno uređenje FNRJ. U sećanjima svojih kolega ostao je upamćen kao skroman, pristojan i drag kolega, a učenici ga pamte kao jednog od najstručnijih profesora tog vremena, ali i kao dobrog i korektanog profeora i pedagoga.

Radovan Zavišić bio je druželjubive prirode, pun energije i uvek spreman za saradnju. Smisao svog života pronašao je u obogaćivanju tela i duha. Veliki deo svog slobodnog vremena posvećivao je svojim hobijima, bavljenju sportom, muzici i putovanjima. Od muzičkih instrumenata znao je da svira klavir. Pratio je koncerte širom Jugoslavije, a kod kuće uživao bi satima naslonjen u omiljenu fotelju uz klasičnu muziku. Bio je strastveni šahista, često oprobavajući svoju sreću sa šahovskim velemajstorima širom zemlje. Igrao je stoni tenis. Planinario je, plivao i veslao sam ili u društvu svog brata Zaviše i svojih prijatelja. Imao je izražen smisao za modu i smisao za humor.

Posebno mesto u njegovom životu zauzimaju putovanja. U pratnji svojih prijatelja i porodice obišao je: Veliku Britaniju, Austriju, Mađarsku, Nemačku, Lihtenštajn, Francusku, Italiju, Nicu, Čehoslovačku, Švajcarsku, kao i sve bivše republike SFRJ. Svoja putovanja voleo je da ovekoveči fotografskim objektivom, što je bila rekta stvar posebno u periodu pre 1950. godine.

 

Dočekavši penziju 1980. godine svoje penzionerske dane provodio je u krugu porodice i prijatelja. Četrdesetogodišnjicu mature Muške realne gimnazije Kralja Aleksandra I proslavio je sa školskim prijateljima 1979. godine u Novom Sadu. Preminuo je posle duže borbe sa Alchajmerovom bolešću 1989. godine u Bačkoj Palanci gde je i sahranjen.

Sa suprugom Marijom, ima ćerku profesoricu nemačkog jezika u penziji Marinu Đukić i sina dr Milorada Zavišića.


Pogledaj: Poznati građani opštine Bačka Palanka – Gedeon Dunđerski

 

POSTAVI ODGOVOR

Please enter your comment!
Please enter your name here