Najveća klizišta uz desnu obalu Dunava od Neština do Smedereva

894

Na teritoriji Srbije registrovano je više od 18.000 pojedinačnih klizišta, a procenjuje se da ih ima duplo više.


Uprkos činjenici da je trećina zemlje pod rizikom i da se posle svake poplave aktiviraju nova „žarišta“, katastar klizišta i dalje ne postoji. Bez njega i prostornih planova gradova i opština, odnosno bez postojanja jasne slike o tome da li je to zemljište sklono kretanju, lokalne samouprave izdaju dozvole za gradnju.

„Najveća su ona klizišta uz desnu obalu Dunava, gotovo u kontinuitetu od Neština do Smedereva. Značajna su i ona kod Sremske Kamenice, koja ugrožavaju magistralni put, zatim klizište „Čortanovci“, koje preti pruzi Beograd – Novi Sad, kao i dva novonastala klizišta u zoni mostova na Dunavu: Mosta slobode u Novom Sadu i mosta kod Beške. Ugrožena je i desna strana Dunava u široj zoni Beograda – Karaburma, Mirijevo, Vinča, Ritopek, Grocka, a ima ih i ka Smederevu, u okolini Donjeg Milanovca, Tekije i Kladova. Od klizišta pored desne obale Save najveća su Umka, Provo i Duboko“, priča za Novosti Dobrica Damnjanović, iz Geološkog zavoda Srbije.

[wonderplugin_slider id=9]

 

Prema Damnjanovićevim rečima, na području centralne i južne Srbije postoji veliki broj aktivnih klizišta, a „Jovac“ kod Vladičinog Hana, nastao 1981, veličine je tri kilometra kvadratna.

„Pre četiri godine, u majskim poplavama 2014. godine, pokrenuta su klizišta u zapadnoj Srbiji, u opštinama Bajina Bašta, Zvornik, Krupanj, Osečina, Valjevo, Kosjerić i Loznica.Ipak, od svih su najveća Provalija, kod stare železare na ulasku u Smedervo, Umka sa Dubokim, Mramor kod Niša, Jovac kod Vladičinog Hana, Zavoj kod Pirota, Glišine vode u Priboju i Mirijevo“, dodaje on.

Tokom 2015, uz pomoć donacije Vlade Japana urađen je projekat „Harmonizacija podataka o klizištima i obučavanje lokalnih samouprava za njihovo praćenje – Budi svestan“. U toku tog projekta registrovano je 2.200 klizišta na području 27 opština koje su tokom 2014. godine proglasile vanredno stanje.

Kako bi se znalo gde postoji opasnost od proklizavanja tla, ali i šta može i gde može da se gradi, potrebno je načiniti katastar klizišta.

„Katastar se radi da bi se se poboljšala mogućnost predviđanja opasnosti od klizišta i izdvojile opasne i rizične zone. Njegovo postojanje omogućilo bi Sektoru za vanredne situacije MUP da prati stanje i sprovođenje preventivnih mera i da planira potrebna sredstva i snage za zaštitu i spasavanje ljudi i dobara. Karte su neophodne i da bi se dobili osnovni podaci o načinima korišćenja terena za izgradnju objekata i infrastrukture“, priča Damnjanović.

Problem je i to što lokalne samouprave nemaju stručne ljude da procene da li je neko zemljište na kliznom terenu. Tako se olako izdaju dozvole za gradnju i ozakonjenje objekte.

U periodu od 2014. do danas, bilo po osnovu Zakona o otklanjanju posledica poplava, bilo po Zakonu o obnovi nakon elementarne i druge nepogode, Vlada Srbije je posredstvom Kancelarije za upravljanje javnim ulaganjima sanirala 44 klizišta koja su lokalne samouprave kandidovale za sanaciju i za koja su uradile i dostavile projektno-tehničku dokumentaciju.

Ipak, u Kancelariji napominju da država nema pravni osnov da pomogne građanima čiji su objekti zbog klizišta oštećeni ili srušeni pre 2014. godine.

POSTAVI ODGOVOR

Please enter your comment!
Please enter your name here